सत्ययुग: धर्म, सत्य आणि न्याय यांचे पूर्ण प्राबल्य होते. मानव सर्वगुणसंपन्न व निर्लोभी होता. सर्वत्र शांतता व सदाचार नांदत होते. ईश्वर प्रत्यक्षपणे लोकांमध्ये वावरत होता.
त्रेतायुग: धर्मात थोडा क्षय झाला, परंतु मूल्ये टिकून होती. भगवान रामांचा अवतार झाला. अधर्माविरुद्ध युद्ध झाले आणि विजय धर्माचाच झाला. राज्यव्यवस्था आणि कर्तव्यपालन यावर भर होता.
द्वापारयुग: धर्म आणि अधर्म यांचे प्रमाण सम होते. श्रीकृष्णांनी अवतार घेऊन धर्माची पुनर्स्थापना केली. महाभारतासारख्या महायुद्धाने युगाची ओळख ठरली. छल, कपट वाढले पण भक्तीची बीजेही पेरली गेली.
कलियुग: धर्म क्षीण होऊन अधर्माचे प्रमाण वाढले. मानव स्वार्थी, लोभी आणि अहंकारी झाला. ईश्वर प्रत्यक्ष दिसत नसला तरी भक्तीची ताकद मोठी आहे. केवळ श्रद्धा व नामस्मरणाने मोक्षप्राप्ती शक्य आहे.
